09 augustus 2011 |
Dierenpark Emmen en de Bonobo's
Een paar jaar geleden werd ik gebeld door een mevrouw uit Emmen die zei dat het slecht ging met de Humboldtpinguin, een pinguinsoort die oa leeft in Peru. Ze vertelde dat de Humboldtstand achteruit holde vanwege El Nino, een golfstroom die het grappig vond zijn koers te verleggen. Dat, en het feit dat de Peruanen voor de mest Humboldtpoep wegschepten, waarin ze zo lekker hun nestjes maakten, was voor de Humboldts de reden om niet niet meer te wippen. Voor je het weet wordt dan de soort bedreigd.. Ik keek er wel van op want ik dacht dat pinguins alleen maar onderkoeld op de pool stonden, zo teken ik ze altijd in de Stamgasten. ‘Die strip bedoel ik nou’, zei de Humboldtmevrouw. ‘Als jij een aantal pinguintekeningen maakt, dan doen we de leukste op canvas, en wil je die dan uitreiken aan prins Willem Alexander, want die opent het nieuwe Humboldtverblijf in onze prachtige dierentuin in Emmen‘. Nou, dat wilde ik wel. Het bleek te gaan om een nieuw gebouw. Een soort asylzoekercentrum voor Humboldtpinguins. En Willem Alexander kwam de nieuwe waterhuishouding controleren, en da’s maar goed ook, want een Humboldtverblijf zonder waterhuishouding stinkt het park uit. Ik was een uur te vroeg, gaf het canvasdoek af, en ging even de dierentuin in tot het tijd was van de uitreiking. Het was heerlijk weer, Alex kwam met de helicopter en ik had nog even, dus nestelde ik me op een bankje met een kop koffie recht tegenover een grote apenrots, waar kleine chimpansee-aapjes vlijtig in de weer waren. Na een paar slokken zag ik waarmee. Ze wipten zich apenlazarus. En niet eentje, nee, allemaal. Het was een komplete seksorgie op de rots, en dat gewoon op een woensdagmiddag. Rock ‘n fuck, zeg maar..Er waren sufgeneukte mannetjes die de vrouwtjes er soms nadrukkelijk op wezen dat ze geen zin meer hadden. Bleven ze dan toch zeuren om een beurt, kregen ze een slag voor hun harses, want ze bleven maar trekken aan die rode vulpotloodjes. Ik was wel een beetje jaloers. In Zandvoort gaat dat anders. Ja, soms als het warm is is er wel sex on the beach, maar daar vragen ze mij nooit voor. Er kwamen zo nu en dan moeders met kindjes aan die glimlachend naar de aapjes keken todat ze door hadden wat daar gebeurde. Dan zag je ze plankgas naar de olifanten uitwijken.
‘Goh’, zei Willem Alexander, toen ik het schilderij gaf, wat leuk, ‘eindelijk zie ik er een gezicht bij, we waren tijdens mijn studie in Leiden gek op de Stamgasten en dat gele beestje, hoe heet het’? ‘Kierewiet’, zei ik. ‘Kierewiet ja, dat was jaren ons logo op de almanak, en weet je dat ik NOG 2 tekeningen van je heb’? Ik wist het niet. Het bleek een ontzettende warme aardige man, die Willem Alexander, en we praatten nog een kwartiertje bij, waarna ik hem vroeg om het op te hangen in een leuke vleugel. Dat beloofde hij. We zwaaiden hem na tijdens het opstijgen. Het deed me echt wel wat, en op de terugweg dacht ik, shit, ik ben hofleverancier !
« Toon alle berichten.
